X
!

Wieder zu Hause. Goed nieuws!

Home  /  Update  /  Current Page

Nederland is van papier. Niet eerder heb ik bij thuiskomst zo’n vreemd gevoel gehad. Het was moeilijk te duiden, maar ik denk het nu wel te snappen. Het gevoel dat ik afgelopen week heb gehad wanneer ik door de straat liep of televisie keek wordt veroorzaakt door een besef van kwetsbaarheid. Natuurlijk weet iedereen dat niets vanzelfsprekend is, maar er is een verschil tussen weten en weten. De huizen, wegen, de orde en de netheid, de mensen op hun supersonische fietsen, ik zie het allemaal met de gedachte dat het in een zucht vernietigd kan worden. Ja, de mensen hebben supersonische fietsen, is me opgevallen. Vooral de ouderen. Het lijkt of we in een fort wonen dat met alle macht beschermd moet worden, zonder echt te beseffen dat er aan de grenzen een strijd wordt geleverd. Binnenin proberen we alle risico uit te sluiten, en waar dat nog niet geheel gebeurd is, spreken we van een onvolmaaktheid die zo snel mogelijk het hoofd dient te worden geboden. Maar ik zie dit nu als een zeer kwetsbaar geheel. Als het dorpje van Asterix, omsingeld door Romeinen. Zodra de toverdrank op is, is het afgelopen.

De vraag is hoelang ik het zo blijf zien, wanneer ik het weer gewend ben en ons fort als een vanzelfsprekendheid ga zien, als de standaard waarmee ik meet.

We zullen zien. Afrika is andere koek. Ik heb het terecht bekritiseerd. Maar één ding moet me nog van het hart. Want zoals jullie hebben gemerkt is mijn aankomst niet ongemerkt gebleven.

Vorige week was er een fieldtrip gepland van Postnl’ers om de projecten in Malawi van dichtbij te aanschouwen, er waren ook postbodes en -bezorgers bij. Daarom heb ik gewacht tot zij waren gearriveerd, omdat ik dan ook de kans kreeg de scholen te bezoeken waar het school feeding programme van kracht is, en zo te zien waarvoor ik het nu eigenlijk allemaal heb gedaan, en waarvoor jullie dus hebben gedoneerd. Het mooie was dat Marije van Postnl, die vier maanden in Malawi zit om de projecten te managen, een school had uitgekozen om mijn officiële aankomst te vieren. Zodoende kon de fieldtrip hiermee worden gecombineerd. Er was weken van te voren aangekondigd dat ik zou arriveren, en dat was te merken. Normaal roepen kinderen vaak wat naar me als ik langsfiets, meestal Mzungu (blanke), maar toen ik in de buurt van de school kwam waar mijn aankomst gepland was riep er ineens één: ‘Hey Hans!’ Er kwamen er meer: Hans! Mr. Hans! en voor ik het wist stroomde een menigte van grut op me af, en liepen ze achter me aan, om me heen en voor me uit. Ze scandeerden in koor: a-Hansie! a-Hansie! en de gehele stoet volgde me een kilometer lang tot ik bij de school aankwam, waar nog meer kinderen op me stonden te wachten, met spandoeken. Ik wist niet hoe ik moest reageren, maar het was een prachtig moment, ik kon de tranen in mijn ogen maar nauwelijks bedwingen. Zo veel waardering en blijdschap sprak er uit dit onthaal, ik zal het nooit vergeten. De leraren waren trots dat ik dit voor hen gedaan had en wisten niet hoe hun dank uit te drukken, soms waren ook zij tot tranen geroerd wanneer ze me de hand schudden. Er was een hele ceremonie, inclusief uiteraard eregasten, pers en de overhandiging van de cheque aan Marta, hoofd van het WFP in Blantyre.

Marta hadden we de dag tevoren al ontmoet, een zeer bevlogen vrouw met hart voor de zaak. Ze legde ons in een presentatie de cijfers voor, waaruit bleek dat het programma echt effect heeft. Toen was ik al meer overtuigd van het feit dat ik voor een zinvol doel heb gefietst, maar zeker toen de zeer grote waardering en blijdschap door de bevolking zelf werd geuit, door de kinderen, hun leraren en de dorpshoofden. Toen wist ik dat het een goede zaak is. Ook voor jullie, de donateurs, is dit goed nieuws. We hebben iets moois toegevoegd aan het wereldgebeuren. Geen twijfel.

We hebben nog andere scholen bezocht, waar het onthaal al even indrukwekkend was, voor ons allen dit keer, en waar we in de praktijk gezien hebben hoe het feeding programme in zijn werk gaat. De kinderen zien er gezond en vrolijk uit; het is maar een maïspapje aangevuld met de noodzakelijke voedingsstoffen en mineralen, maar het brengt een wereld van verschil teweeg. We hebben ook een potje of twee tegen wat schoolteams gevoetbald. Hoewel de organisatie in ons Postnl-team te wensen over hield, mochten we over het resultaat niet klagen. Maar ze hadden een langere adem dan wij, in ieder geval dan mij, en gelukkig waren onze tegenstanders niet al te goed (of ze spaarden ons), anders zouden we compleet zijn ingemaakt. Nu bleef de schade beperkt tot een gelijkspel (1-1) en een minimaal verlies (2-1), met dank aan topscorer van het toernooi Hans Bloemendaal.

Maar zo mooi had ik Afrika niet eerder gezien. Het heeft de gehele tocht in een ander daglicht gezet, of in elk geval: het heeft er een nieuwe dimensie aan toegevoegd. Om dit nog te verduidelijken heb ik degenen die erbij waren gevraagd een impressie te geven over die drie gekke dagen, ik weet zeker dat iedereen die dit leest geen spijt heeft dat hij/zij heeft gedoneerd. Voor mij was dit het laatste verslag, nogmaals dank aan iedereen.

Hier komen ze (André mis ik maar hij kan nog snel iets insturen! Ik weet nl zeker dat hij er net zo over denkt):

Tonny:

Met Hans in Malawi
Ben erg onder de indruk en dankbaar dat ik erbij mocht zijn van het onthaal van Hans in Malawi.
Dat ik heb mogen zien en proeven wat de schoolmaaltijden doen voor de kinderen.
Het enthousiasme en de blijdschap, de mooie natuur maar vooral de vooruitgang door de schoolmaaltijden.
Die blijde gezichtjes blijven me altijd bij.

Plonie:

Mijn Fieldtrip, eerste keer buiten Europa en gelijk naar diep Afrika. Door Malawi te zien,voelen en ruiken is mijn voorstelling die ik ervan had, gelijk heel intens geworden. De bevolking komt zo vriendelijk, rustig en gelukkig over. En ook vrij schoon heb geen ongedierte ofzo gezien, kunnen wij niet altijd zeggen. De mooie groene natuur. Is dit 1 van de armste landen ter wereld of toch het paradijs? Hadden wij in Holland recessie of toch ‘n hemel op aarde? We vormden en fijne groep. Hebben heel veel indrukken opgedaan en heel intense momenten met elkaar gedeeld. Ik heb er heel bijzondere en indrukwekkende gevoelens aan over. Ik kan er nog niet zo ineens over praten, nog te beladen. Momenten als het welkom op de scholen, de blijheid, het trieste in het ziekenhuis en het overweldige onthaal van jouw was FANTASTISCH!!! Door deze ervaring en alle mooie plaatjes zullen mijn gastlessen op de scholen ( Kids Moving the World ) Voor altijd anders zijn. Ook heel veel bewondering voor Marije, om daar 4 mnd te werken en zo terug te gaan naar de natuur. Maar wat vormt ze een geweldig team met Cillina, Martha en Simeon.

Mariëlle:

De oprechte blijdschap van de kinderen, leraren en dorpshoofden op reactie van ons bezoek is met geen pen te beschrijven. Daarnaast was ook de aankomst van Hans erg bijzonder. Honderden kinderen waren uitzinnig van vreugde dat Hans eindelijk aangekomen was. Een jongetje had een mooi ‘poem’ geschreven en voorgelezen om Hans welkom te heten. Prachtig.

Een deel van het gedicht:

Surely Mr. Hans you are a man full of compassion/ you have accepted to cover such a long distance of 13.000 km in favor of Malawian children by cycling/ indeed you are kind and you deserve a big hand/ Thank you.

Marije:

Ondanks dat ik al ruim 3 maanden in Malawi ‘woon’ en werk, hebben deze 3 dagen onwijs veel indruk op me gemaakt! Het is een cliché, maar sport verbroederd echt. Ik heb me nog nooit zo dicht bij de kinderen gevoeld als na ons potje voetbal.. Maar jouw aankomst op de school was wel het absolute hoogtepunt! Prachtig! Ah Hansie! Ah Hansie! Ah Hansie!

Wilma:

Ik ben blij dat ik deze dagen mee mocht. Veel dingen hebben bij mij een indruk gemaakt. De bezoeken aan de scholen waren beide op een andere manier speciaal. Dat jij erbij was en werd ingehaald op de Konzere school was echt een extra voor ons. Een feest voor jou maar zeker ook voor ons en de kinderen op de school. Waarom voor ons/mij, omdat nu zo zichtbaar was dat inspanningen van anderen de hulp aan deze kinderen zo dichtbij brengt. Om te zien voor ons dat deze hulp zo hard nodig is. Voor de kinderen die zich realiseren dat er mensen zijn die dit “zomaar” doen. Dat mensen zich belangeloos voor anderen in zetten. Ik heb eerder zulke blijdschap bij kinderen gezien en toch ontroerd het me steeds weer. Door hulp geven en krijgen zo dicht bij elkaar te brengen ontstaat er een geheel wat op dat moment niet te breken is. Bij de tweede school viel me ook op hoe we ook daar ingehaald werden. Ondanks dat er ogenschijnlijk niets is straalden ook deze kinderen een blijdschap uit. Ik zelf keek erg op tegen het voetbal, ik kan het niet en heb er ook niets mee. Maar ondanks dat voelde ik me wel lid van het team en ik heb voor het eerst op een voetbal veld gestaan. Het winnen was niet belangrijk, het doelpunten maken wel, voor welk team dat maakte niet uit. Verbroedering dat zag je op alle gezichten. Daarbij heb ik weer eens ervaren dat vele druppels een rivier maken. Een rivier die gaat stromen en steeds verder komt. Ik denk dat er nog veel moet gebeuren in Malawi, maar wij mogen daar deel van uitmaken. Hoe groot of hoe klein ook. Daarom zal niet een druppel zijn maar meer. Het is niet tevergeefs. Ik geloof dat we deze mensen en vooral de kinderen dagen hebben kunnen geven die ze nog lang in hun leven zullen herinneren.

De gezondheidskliniek maakte bij mij om persoonlijke redenen veel los. Ik zag de beelden weer terug van het moment dat onze 2e dochter bij ons kwam in China. Ik zag de beelden van ondervoeding en een achterstand in ontwikkeling ook bij mijn dochter. Zij was nog jong, 9 maanden, maar als je haar zag gaf je haar niet meer dan 4 maanden. Na zoveel jaar raakte me dat nog erg veel. Maar ook hier weer de inzet die de hulpverleners hebben met de weinige middelen. Hier heb ik veel bewondering voor. Deze mensen verdienen de aandacht en de hulp. Ik kan alleen maar zeggen dat ik meer achter de doelstellingen van het WPF ben gaan staan. Het is inderdaad: “zien is geloven”. Ik hoop dat deze verbondenheid die we deze dagen hebben opgebouwd voort mag duren.

Bart:

Mensen maken een bedrijf. “Wij” helpen als PostNL het WFP, maar daar komt in de praktijk pas wat van terecht als mensen dingen doen. Jij bent daar een uitgesproken voorbeeld van. Gewoon gaan… Niet iedereen is even actiegericht of heeft of neemt evenveel tijd voor dingen. Ik vind het ook een mooi fenomeen geworden daarom dat dit soort medewerkers degenen sponsoren die de acties doen. Ik vind dat al jouw sponsors een goede keus hebben gemaakt om jouw reis te sponsoren. Als zij hadden gezien wat ik heb gezien op al die gezichtjes , als zij het gejuich hadden gehoord uit al die kelen wat ik heb gehoord, dan waren zij zich, net als ik, nog bewuster geweest van hoe goed het is dat “WIJ” dit gedaan hebben… JIJ dus!

Hans B:

Onrecht, Dankbaarheid, Blijdschap en véél Respect voor Marije, Marta en alle andere WFP-ers in Malawi. Ik ben er nu nog meer van overtuigd dat het WFP verandering kan brengen in de situatie van mensen daar en zal dan ook zeker, samen met mijn collega’s, het WFP blijven steunen.

Wouter:

Inmiddels weer terug in het Hollandsche, maar met mijn gedachten nog vaak bij de kindertjes van Malawi. Het was een hele bijzondere reis met voor mij nog steeds als hoogtepunt de aankomst van Hansie! Wél heb ik een vraagje over de 1e voebalwedstrijd: Is het waar dat die in de boeken staat als 0-1 voor de Uzungus??? Na even kort de beelden te hebben ‘gespot’ zag ik toch écht een doelpunt van de jongens in het groen?!?!? Als dit écht zo is vind ik dat we het potje toch nog eens overnieuw moeten spelen!


Reacties

  1. Marielle zegt:

    A Hansie… jij hebt talent voor schrijven! Prachtig, het komt echt binnen!
    Thanks! M.

  2. eveline zegt:

    Ja mooi omschreven weer. Een warme douche went weer snel, maar dit gevoel heb ik ook nog wel hoor…Tja mensen in Nederland hebben niet door dat ze dansen op een vulkaan…vaak willen ze ook niet weten wat er buiten Nederland echt gaande is, dan raken ze dat veilige gevoel kwijt, waarom zou je?

    Het leven hier is inderdaad veel kwetsbaarder dan in andere delen van de wereld; het kan zo als een kaartenhuis ineen storten, en zal ooit ook gebeuren…de truck zit hem volgens mij in simpel leven en genieten van dag tot dag , met of zonder supersonische fiets :)

  3. Froukje Dijkshoorn zegt:

    Hoi, Hans, Hansie! Wij zijn ook dol op jou, hoor! Wat ontroerend, zoals je dat beschrijft; de vreugde van de kinderen en volwassenen.
    Maar eh… Hoezo “met een zucht vernietigd” Dat is toch; overal en nergens?
    De hele wereld kan wel aangevlogen worden door een planeet die een heel ander ellips maakt dan de andere planeten. En die we nog niet hebben kunnen zien aankomen.
    Bovendien wat had jou allemaal wel niet kunnen overkomen “onderweg”? Je bent vast nog helemaal niet goed uitgerust. Wacht maar, morgen, met Koninginnedag ben je vast weer vrolijk.
    Die opmerking van die dame over die vulkaan snap ik helemaal niet! Is het leven zo niet al spannend genoeg? Of willen we het spannender? Je kan met een verrekijker door de wereld fietsen, maar je kan ook met een microscoop de water diertjes uit de sloot bekijken, dat kan ook heel spannend zijn. Het is maar hoe je het bekijkt.

  4. Marije zegt:

    Prachtig Hans!! Mooi verwoord!

  5. Els zegt:

    Hans, het is wederom een prachtig verhaal.
    Dansen op een vulkaan en niet doorhebben dat het zomaar afgelopen kan zijn? Misschien iets voor jonge luiden. Op mijn leeftijd weet je dat alles in één klap afgelopen kan zijn, zomaar, zonder meer. Alles wat je hebt is op dit moment mooi maar uiteindelijk stelt het niets voor. Je zou kunnen zeggen dat Pia op een vulkaan leeft maar iedereen leeft op een vulkaan. Ik zie het dagelijks op mijn werk op de afdeling oncologie in het ziekenhuis, maar ook mijn (nog zeer jonge) collega’s worden “zomaar” geveld door “de” ziekte. Op deze plaats kan ik zeggen dat ik voor hen op dit moment heel veel bewondering heb voor de manier waarop ze hiermee omgaan. Je zou kunnen denken dat het bedreigend is maar het kan een leerproces zijn om te aanvaarden dat dit gewoon het leven is, een plaats te geven, er over na te denken hoe te handelen als het plotseling ook zover is. Maar ook om, zoals mijn ouders en ik op mijn beurt omdat ik ze nog heb, dankbaar te zijn dat ze op hun 88e en 83e nog gezond zijn van brein en leden! Want zo kan het ook. Toch dankbaar zijn en genieten van wat er nu is met het besef dat alles onontkoombaar eindig is.
    Hans, laat ons nog lang genieten van je mooie verhalen!!

  6. wim zegt:

    paar dagen weg geweest en lees het nu pas…
    mooi dat je beeld van Afrika is ge-update door die laatste drie dagen – anders was er misschien toch een wat onbehaaglijk gevoel blijven hangen…
    je bent echt beloond op deze manier… en het WFP…
    je kunt het ook een ongedacht geschenk noemen, want hier had je niet op gerekend…
    juist door je gebruikelijke onderkoeldheid komt de ontroering sterk over…

    onze cultuur van papier, een kaartenhuis…

    voor de zeer trouwe volgers tot het bittere eind: hou deze week ook Omroep Zeeland in de gaten (wellicht dinsdag…)

    • wim zegt:

      woensdag dus…

      • Els zegt:

        ga dus nu de tv aanzetten…!!

        • Els zegt:

          uitzending NIET gemist!!
          Het is fijn om te zien dat je er gezond en gebruind uitziet Hans. Jammer dat zo’n uitzending altijd te kort is en te snel gaat. Heb me weer even verbaasd dat je toch echt zoveel kilometers weggetrapt hebt. Onvoorstelbare prestatie. Tot binnenkort Hans.

          • Hans zegt:

            echt diepgaand is het nooit, maar best prima zo… ik ben alleen geen postbezorger maar postbode, cruciaal verschil! Maar die fout maakt iedereen.

        • Parthi zegt:

          Bert zegt:Hallo,Kan iemand mij mcisihsen helpen. Ik probeer al 2 weken lang geld over te maken van mijn jss naar egopay maar krijg steeds het bericht Limiet bereikt. Het maakt niet uit welk uur ik het probeer. Is hier iemand die mij kan helpen, hoe ik dat kan doen zodat het wel werkt om geld over te maken?Bert

      • Phoenix zegt:

        Initomaofrn is power and now I’m a !@#$ing dictator.

  7. Wilna Noordenbos zegt:

    Hans, ik zal aan de mensen die geld voor jou i.p.v. een bloemetje voor mijn verjaardag gaven vertellen hoe jij met eigen ogen hebt gezien hoe goed het WFP werkt.
    Ik ben je erg dankbaar dat je dit voor al die kindertjes in het werk hebt gesteld en dat jij daar zoveel in je uppie voor deed.
    Groet voor jou en je ouders.

  8. das baby zegt:

    Tirelantijnen niet levensvatbaar

    De geschiedenis is hard, geen enkele beschaving heeft hem tot nu toe kunnen overleven. Allemaal papier. De Romeinse rijken bleken altijd al de gallische dorpjes te zijn, en de gallische dorpjes de overlevers van de geschiedenis. Stabiel en onkwetsbaar als kakkerlakken in de evolutie. Elk organisme dat te complex wordt gaat eens ten onder. Maar ik ga daar verandering in brengen. Ik heb de formule om tirelantijnen te vermijden; de volkstuin. Mijn Reich zal de eerste onsterfelijke beschaving zijn.

    ps; zonder genocide. Dat is voor levensvatbare beschavingen niet nodig.

  9. Paul Langeveld zegt:

    sprakeloos, hoop je toch in de komende tijd te spreken

  10. Paul Langeveld zegt:

    Ik ben een week fietsen met 4 broers in Belgie, dus kan dinsdag niet, maar ik vraag me af of het doorgaat dinsdag.Leg anders contact met Marielle.

    • Marielle zegt:

      Natuurlijk gaat het door Paul! De ‘jonge mensen in Den Haag’ willen ook graag van Hans horen hoe het geweest is!

  11. floris zegt:

    Hoi Hans,
    Zou je graag eens ontmoeten, ben wel benieuwd naar een aantal zaken van je mooie reis. Kan nergens contactgegevens vinden, dus hoop dat je dit bericht misschien nog leest.
    Mijn nummer: 0624676239
    Email staat hier boven.
    Groet,
    Floris

  12. I think the admin of this site is actually working hard in support of his
    website, since here every data is quality based stuff.

  13. Nice post. I learn something new and challenging on sites I stumbleupon on a daily basis.
    It’s always exciting to read articles from other writers and practice something
    from other sites.

Laat een reactie achter

sponsoren